STADSJUNGLE/THE URBAN JUNGLE

ZATERDAG 18 APRIL
DAGJE SHOPPEN IN SINGAPORE

We waren gisteren neergestreken bij het zwembad van het hotel, even de koelte opzoeken, hebben we toch nog kans gezien om te verbranden (net twee gaargekookte kreeftjes.... nee hoor, 't valt mee en we hadden nog één tube aftersun in de toilettas) Voor vandaag hadden we nog een shoppingmissie: 'n Nintendo DS Lite, 'n nano ipod en nog een leuk t-shirt (we gaan natuurlijk niet onthullen voor wie, maar degenen om wie 't gaat, zullen 't wel begrijpen).
Het was zo mogelijk nog warmer dan gisteren, we namen dus een taxi naar Sim Lin City. ALLES op het gebied van elektronica en je wordt als potentiële klant meteen geharpoeneerd. Maar wat hebben we gelachen! Wim laat zich natuurlijk niet zomaar alles verkopen. Er werd druk heen en weer gecalculeerd op een rekenmachine en we denken dat we een goede deal hebben gehad.... Maar in de reisgids stond duidelijk: degene die hier niet weet waar hij 't over heeft, komt niet met een koopje thuis.... Als we thuis zijn, zullen we de deskundigen raadplegen.



ORCHARD ROAD, SHAW HOUSE, ALLES OVER DE NIEUWSTE FILMS, GROOT SCHERM AAN DE BUITENKANT VAN HET GEBOUW




ORCHARD ROAD, SHAW HOUSE, SHOPPING MALL/HOTEL MET ENORME BOMEN OP DAKTERRAS





STATION ONDERGRONDSE, ORCHARD ROAD, FUTURISTISCH EN ER KOMT VAST DE ZOVEELSTE SHOPPING MALL

We namen een tweede taxi, nu naar China Town, volgens de tips moesten hier antiekzaken zijn... die zullen er best zijn, maar wat een mensenmassa's op weg naar... We hebben wel opgekeken van allerlei onbekende massagetechnieken: je kon je handen of je voeten in een soort van aquarium houden, daar zwommen VISJES in die dan de lichaamsdelen... In Nederland mag je tegenwoordig al niet meer een goudvis in een kom, we denken niet dat we zoiets mogen opstarten van de Partij voor de Dieren. (we hebben deze ervaring toch nog maar overgeslagen, misschien een andere keer).
We vonden het een goed idee om met 'n taxi naar het hotel te gaan en te lunchen. In de Brasserie kon je naar een buffet, het fruit werd ter plekke voor je uitgeperst, allemaal verschillende "stands" met de lekkerste, vaak kleine hapjes. Je kon b.v. zelf de ingrediënten voor een verse noodlesoep kiezen en dat werd dan meteen voor je gestoomd, heerlijk en licht verteerbaar. De mooiste toetjes, taartjes, koekjes... Goede afsluiting!



TAKASHIMAYA SHOPPING CENTRE & DEPARTMENT STORE

Mensen staan in de rij om de winkel van Louis Vuitton in te mogen... let op de man met hoed achteraan in de rij, komt hij jullie misschien bekend voor?! We hebben wel shirtjes gekocht, maar niet hier, zodat we straks met een droog en schoon t-shirtje aan in 't vliegtuig zitten.

Vooral de Food afdeling is gigantisch, eten en etende mensen en alles wat je daarbij nodig zou kunnen hebben. Alle continenten zijn er te vinden, delicatessen, een wijnshop waar de Petrus in een speciale ruimte te bekijken en te koop was ($S 2.400, maar dan had je wel een Magnum), Harrods, Fortnum en Mason, een hele supermarket met voedsel en dan nog overal restaurantjes, waar je ook trek in zou hebben, het was er te vinden!



CHINA TOWN, EEN VAN DE VELE SHOPPING CENTRA



Al met al was het weer een prima vakantiedag, alleen hebben we nog steeds niet het gevoel dat het morgen afgelopen is, zouden we in een ernstige DENIAL fase zitten....
Nee hoor, we verheugen ons op de terugreis! We gaan de koffers voor de laatste keer deze vakantie inpakken, we nemen een douche en drinken misschien nog een Singapore Sling (gisteren deze cocktail voor de eerste keer geprobeerd, hoort er hier toch bij, Wim bleef/blijft bij Heineken).

We bedanken iedereen voor het meeleven en meelezen van ons weblob en we hopen jullie allemaal de komende tijd in Nederland, of verder weg, weer te zien & te spreken!
Tot gauw, liefs,

Hannie en Wim

LAST MINUTE CALL!

We gaan zo langzamerhand de stand opmaken van het aantal genuttigde oesters... (alles keurig bijgehouden, op aantal, datum en lokatie) En echt waar: voor degene die het (bijna) goed heeft, hebben we iets leuks (en nee, dat is niet het gratis horloge dat we kregen toen we op het vliegveld in Singapore geld gingen wisselen...) Dus: mail (hendriksenhannie@hotmail.com), bel of sms ons, of laat een berichtje achter op het weblog! Verander rustig van mening en wijzig je eerste schatting... (9 weken is tenslotte een hele tijd...)

We zijn de laatste twee dagen in het Hilton in Singapore, hier kunnen we toch niet omheen:

het restaurant hier heet:

THE HARBOUR GRILL & OYSTER BAR...

AFTELLEN

Het aftellen is begonnen... we waren al van Hobart naar Brisbane gevlogen, vandaag (donderdag 16 april) naar Singapore, en zaterdag via Londen naar Schiphol...

Zoals jullie aan het filmpje kunnen zien, we zijn er ondersteboven van, dat is ook normaal als je Down Under bent! We bleven net als alle andere mensen, waarom ook niet, wachten totdat de klokken zouden luiden.... gewoon 12 keer, tel maar mee, niks bijzonders, maar toch ook wel weer symbolisch!

BRISBANE 2

UITZICHT VANAF DE CITY HALL CLOCK TOWER/PRESBETARIAN CHURCH

EPISCOPAALSE KERK

BRISBANE ARCADE, GROOT ZILVERKLEURIG OBJECT

VLAKBIJ HET CUSTOMS HOUSE, MEER DAN LEVENSGROOT, MAAR NIET ONVRIENDELIJK OF INHALIG!

BANJEREN DOOR BRISBANE

UITZICHT OP BRUG BRISBANE VANAF CUSTOMS HOUSE

DONDERDAGMORGEN, QUANTAS LOUNGE, VLIEGVELD BRISBANE

We zijn net neergestreken in de Quantas Lounge op het vliegveld, helemaal klaar om naar Singapore te vliegen. Zelfs als VAT (BTW) terug laten storten op een creditcard, Wim had in Hobart een paar oude kaarten gekocht en bij 't verlaten van Australië kan je je BTW van het aankoopbedrag terugkrijgen. Niet dat dat bedrag zo groot was, maar we wilden het eens proberen. Paspoort, instapkaart, gekochte spullen met aankoopbewijs en een wakkere jongen achter de balie: binnen 10 minuten geregeld! Nog wat nieuwe autobladen en een leesboek en nu zitten we dus in een lounge met gratis wireless internet. Kunnen we jullie nog voordat we thuiskomen helemaal up-to-date brengen. Foto's komen later, misschien dat dat in Singapore lukt.

Toen we dinsdagavond in Brisbane aankwamen, was het daar net droog na een paar dagen met fikse regenbuien. Het was hard nodig, overal water restriction borden. Koffers op de kamer en met een plattegrondje en een tip van de conciërge op weg naar een sushi restaurant. Overal nog mensen op weg, terrasjes enz. leuke sfeer. Na wat kleine navigatieproblemen restaurant gevonden. Druk! Maar toch nog twee stoelen vrij aan de lopende band. We hebben zicht op de jongen die alles klaarmaakt, en die werkt zich letterlijk in het zweet. Prima sushi en Japans bier! Voldaan terug naar hotel, kleine kamer, beetje gehorig door de liften, maar we zijn hier toch niet zo lang.

WOENSDAG 15 april, 2009

Vroeg eruit, we hebben ook voor de laatste dag nog van alles te wensen, b.v. een winkel waar ze oude landkaarten e.d. verkopen... Eerst naar de City Hall, waar ook het MoB, Museum of Brisbane is. Je kan er met een lift, gratis, de klokketoren in. We zijn te vroeg! Ze gaan pas om 10.00 uur open. Tegenover het casino is een grote markt, vooral dingen die je ter plekke kan eten, Duitse worstjes, fruit, oesters enz. Er staat ook een kraam met kaarten, helaas allemaal nieuw. Maar we hebben nog twee adressen van de conciërge gekregen. Bij het oude Customs House, heel wervend beschreven door de Lonely Planet, drinken we buiten koffie met zicht op de rivier en de brug. Ook deze is te beklimmen, helaas, geen tijd! We bekijken de wijnkaart en reserveren alvast een tafel voor vanavond. De laatste avond in Australië willen we in stijl afsluiten. De volgende antiekzaak in de Brisbane Arcade, heeft van alles, maar geen prints of maps. Terug naar het MoB, meteen met de lift naar boven, en inderdaad, prachtig uitzicht, terug naar beneden en de shop bezocht, allemaal unieke dingen door lokale kunstenaars gemaakt. We bezoeken een expositie van moderne kunst, Temperature 2. Iemand heeft een heel wandkleed gemaakt van met de hand aan elkaar genaaide gevonden briefjes (boodschappen, adressen enz.), je moet er maar opkomen! Verder hangen er aan elkaar gelaste auto onderdelen, die lijken op grote, glimmende, kruipende insecten, verder foto's van het uit elkaar halen van een stoel, de laatste stukken, wat schuim en veren ligt ervoor, thema: wanneer houdt iets op een voorwerp te zijn? We hebben de rest van de dag nodig gehad om dit alles te verwerken... Na de lunch het Commesariate Store bezocht, klein museum, een van de oudste gebouwen hier. Zij zoeken in de goudengids nog een mapshop voor ons op en daar wandelen we naar toe. Ze verkopen worldwide maps, maar dan nieuwe, voor de reiziger van vandaag de dag! Jammer, dat was dus een echte Mission Impossible en meer tijd om rond te kijken hebben we hier niet. In het hotel nog even de mensen van Maintenance/Onderhoud & Reparatie nodig gehad: ons kamerkluisje met inhoud ging niet meer open.... Met een speciaal apparaat was dat zo opgelost. We haalden onze spullen eruit, en jawel hoor, opnieuw dezelfde code ingegeven, kluis dicht, en die ging dus niet meer open. Bij vertrek nog maar even doorgegeven. Zo langzamerhand blijven we echt onder alle omstandigheden rustig.

Brisbane is een heerlijke stad om te zijn, veel oude gebouwen, veel groen, overal ben je dicht bij de rivier, vriendelijke mensen, te voet is veel te belopen, enz.

's Avonds heerlijk aan het water gedineerd en de hele vakantie zo'n beetje doorgenomen, we zijn dus klaar om naar huis te komen!

LAATSTE DAGEN IN HOBART

ZONDAG/MAANDAG 12/13 APRIL 2009

Zondag wilden we naar Port Arthur, nog een dagje historisch bezig zijn. Op het laatste stukje richting bezoekerscentrum zagen we al wel een stuk of 10 mannen in oranje hesjes het verkeer regelen.Het was tenslotte Pasen, vandaar de drukte. Om Port Arthur, een voormalige strafkolonie, te mogen bezoeken heb je een pasje nodig, je rijdt er niet even een verkenningsrondje. We zijn omgedraaid, dit blijf wel liggen tot een volgend bezoek. Richmond wilden we ook nog bezoeken, dus daar geluncht, ondanks de drukte en het tijdstip een plekje gevonden. (zelfs tijdens feestdagen kan je niet overal na 14.00 nog lunchen). We hadden al een paar antiekzaken 'gespot' toen we een parkeerplaats zochten, dus het is niet moeilijk te raden waar we ons de rest van de middag mee hebben vermaakt.
De leukste ontmoeting: een antiekzaak waar twee broers de zaak van hun ouders had overgenomen, opa en oma waren in 1953 vanuit Nederland naar Tasmanië gekomen! De jongens hadden twee zussen getrouwd, die ook weer een antiekzaak hadden, in New Norfolk. Ze gingen over een maand naar Engeland voor hun jaarlijkse inkoopsreis. Ze kenden het MECC in Maastricht. We vertelden dat we vorig jaar juni in London op een grote antiek fair waren geweest, in het Emporium. Bleken ze daar op dezelfde dag te zijn geweest. Ze nodigden ons uit om morgen een kopje koffie te komen doen!

Zo gezegd, zo gedaan, maandagmorgen terug naar Richmond, op weg daar naar toe gevraagd bij de Meadowbank winery of we er konden lunchen, helaas, volgeboekt. (tweede paasdag, bijna iedereen vrij, mooi weer...) Koffie met een koekje en weer een heel gesprek met Glen en Todd, tijdens het gesprek verkopen ze nog 'even' een mooie kast van Huon pine, en we laten al onze gegevens achter, mochten ze een keer Nederland (en ons natuurlijk) willen bezoeken.
Als tweede wasklusje vandaag (ook deze maandag hadden we in de guest laundry onze was alweer voor tienen gedaan) de auto. Er was een klein tankstation, een geldautomaat combi hogedrukwasser met een keuzeknop voor wassen&shampoo, spoelen, waxen en uit. Twee dollar erin, en huppekee, Wim kon aan de slag. Je moest wel tempo maken, ik denk dat je ongeveer 2 minuten de tijd had, dan moest er weer geld bij. Na de fotosessie van de auto, zie vorig bericht, bij The Wine Centre, tip van de broers, een broodje en een glaasje wijn, dikverdiend!
In New Norfolk nog even de winkel van de zussen/echtgenotes bezocht. Totaal ander antiek, vooral erg vrouwvriendelijk, kennis gemaakt met Donna, maar die wist natuurlijk al dat we langs zouden komen.
In Hobart bij Muldini, weer getipt door de broers, ons laatste avond maal op Tasmanië gegeten, Italiaans en zo was ook de sfeer, levendig en opgewekt.

** wie zou niet een koekje bij de koffie proberen dat MELTING MOMENT heet? 2 spritsachtige koekjes met iets van créme, maar soms ook een soort fudge ertussen....

** ook om thuis te maken: MONSTER COOKIES, grote koekjes met smarties erop (meegebakken?)

UPDATE AUTOVERHUURDER

VERVOLG EUROPCAR VERHAAL

Afgelopen vrijdag, we waren al een eind op weg naar het begin vann onze bushwalk in het zuiden van Tasmanië, kregen we de nogal botte meneer van Europcar aan de telefoon. De mededeling: de auto waar we in rondtourden moest á la minute terug naar 't vliegveld, en omgeruild worden voor een andere... We waren wel teruggereden naar het hotel, de papieren waren allemaal ok en nergens stond dat we vandaag de auto moesten ruilen... Wel hadden we een week geleden de auto voor 4 extra dagen gehuurd, maar daar was ook een bevestiging van. Vanwege Goede Vrijdag en Pasen, was het reisburo in Sydney gesloten tot dinsdag. Terugbellen met Europcar lukte niet, lijn was steeds bezet. We gingen alsnog de bush in en kregen verder geen telefoon. Tot 's avonds om een uur of negen, een smsje met de tekst dat we de auto nu moesten brengen, anders was dat een 'breach of contract' enz. enz., weer een ander nummer om te bellen... Omdat we geen zin hadden in een welles/nietes gesprek met Europcar, belden we met de 24uurs urgent assistentie lijn, die is er niet voor niets. Wel een kwestie van geduld, want je hebt natuurlijk niet meteen iemand 'live' aan de telefoon. Maar al na een kwartier of zo kon ik Hillary alles uitleggen, al onze gegevens zaten ook in haar computer en zij belde voor ons met Europcar (ik bleef wel aan de lijn, had intussen van Wim al een wijntje gekregen). Hillary kwam ook niet veel verder, 't meisje van Europcar wist nl. alleen dat er nog een auto gebracht moest worden, meer niet. We spraken af dat Hill alles aan de dagploeg zou overdragen, die zouden 's morgens met meneer Europcar bellen en daarna weer met ons.
Zaterdagmorgen, we liepen net tussen alle mooie Jags, telefoon van Peter. Tja, Europcar had zelf een foutje gemaakt, maar er stond een ietsjes kleinere auto voor ons klaar, ze hadden die van ons nodig en we zouden een refund krijgen... Een heel ander verhaal dan dat van gisteren. Wim had er zo ontzettend genoeg van, hij weigerde gewoon, we waren uitermate onvriendelijk behandeld, en omdat ze toch niet wisten waar we waren op 't eiland, hebben we Peter doorlaten geven dat we niet genegen en niet in de gelegenheid waren om de auto te ruilen. Klaar zou je denken, maar een uurtje later: meisje van Europcar aan de telefoon: we moesten NU de auto brengen, anders ging ze onze credit card belasten! We hebben gezegd dat dat niet zo'n goed idee was, de auto kwamen we dinsdag brengen en verder de groeten!
Ondertussen ben je toch de hele tijd een beetje bozig en met je gedachten en gevoel niet in de vakantiestemming die hoort bij de laatste paar dagen op Tasmanië. Maar we hebben nog een heleboel gedaan en leuke ontmoetingen gehad.
Wim besloot om de auto te wassen, voor we hem zouden inleveren, ik heb een hele fotoserie van een (bijna) schone auto gemaakt, zodat je goed kan zien dat er geen deuken/krassen etc. zijn...
Het reisburo in Sydney hebben we ongeveer hetzelfde verhaal gemaild, met de vraag of ze ons het mailadres van de State Manager van Europcar kon verschaffen.
Vanmorgen de auto volgetankt, halve kilometer vóór 't vliegveld en ingeleverd. We hebben de sleutel afgegeven, maar er was geen enkel commentaar van de dame achter de balie. Wel konden we, nadat we hadden ingecheckt, de auto nog een keer checken, in de tussentijd zou hij gewassen worden. Dit hebben we maar overgeslagen.
In ons hotel in Brisbane hebben we onze mail bekeken, Natalie van ons reisburo had al contact gehad met de State Manager van Europcar, ze gaf het mailadres, maar hij zou zelf contact opnemen! Netjes toch? Maar zo zie je maar weer, 't verhuurbedrijf zet een grote mond op, ze verwachten geen tegenspraak, misschien omdat ze erop rekenen dat buitenlanders geen problemen willen? Als ze de zaak een beetje vriendelijker hadden aangepakt, kan ik me een heel andere afloop voorstellen, zo moeilijk zijn wij toch ook niet??

BIJNA VERGETEN: krantenartikel vóór Pasen: politie van Tasmanië was van plan om tenminste iedereen een keer aan te houden, dit om het aantal (dodelijke) ongelukken tijdens de feestdagen zo laag mogelijk te houden. We hadden ze al een keer of wat op snelheid zien controleren, maar paasmaandag waren wij aan de beurt! Vlak voor Hobart: POLITIECONTROLE, we moesten van de weg, papieren en rijbewijs laten zien, en alles was natuurlijk ok. (één glaasje wijn bij de lunch, keurig, keurig)

JAGUARS IN HOBART

Veertien dagen geleden zijn we in Tasmanië aangekomen en meteen de eerste ochtend lazen we dat er vandaag een speciale Jaguardag zou zijn, de 50ste verjaardag van de lancering van de Mark 2. Een heel evenement, een paar dagen van alles in Hobart en dan een rally over het eiland. Een paar dagen geleden spraken we een Australiër die druk bezig was om z'n oldtimer, een Mark 2 uit 1960, helemaal glimmend te poetsen. We hadden 't al gelezen, maar hij vertelde ook nog dat op zaterdagmorgen alle auto's zich zouden opstellen voor het Parlements Gebouw, zowel de auto's die door een jury zouden worden beoordeeld, als de rally deelnemers.






Praktisch gezien betekende dat voor ons dat we vroeg zijn opgestaan om vooral niets te missen.

Gisteravond had het nog behoorlijk geregend, maar het zonnetje scheen toen we het hotel uitwandelden. En het was meer dan leuk, wel 150 auto's, alle types Jaguar waren vertegenwoordigd en de jury? Die liepen met een man & vrouw of tien, in witte jassen met Jaguar embleem, rond om van alles aan de auto's te bekijken (binnen-, buiten-, onderkant, onder de motorkap enz. enz.)





We kwamen maar EEN Mark 9 tegen, hetzelfde type als onze auto, alleen in een andere kleurstelling, en de auto was nog niet gerestaureerd. Uitgebreid met de eigenaar gesproken, over auto's enzo.... hij had ook een Mark 7 en een Mark 8, maar de Mark 9 was zijn favoriet!






Mannen & vrouwen in witte jassen.... Vanmorgen om half 10 zagen we ze al in aktie en dat duurde zeker tot half 4, ze hadden ongeveer 20 auto's te keuren en ze lieten zich, voor zo ver wij dat konden zien, nergens door afleiden...

Ik denk wel dat ik alle auto's zo'n beetje op de foto heb staan, maar om daar nu het hele weblog mee te vullen, da's ook een beetje saai. Ik zal de komende dagen ons web-foto-album even helemaal volladen en de link hier op het weblog zetten.

Twee weken geleden hadden we ook al genoten van een kort bezoekje aan de Salamanca markt. De autoparade was er direkt naast, handig, we konden zo doorlopen. Echt een aanrader, zelfs voor de niet-marktliefhebbers. Tussendoor wat oesters, fish of the day en nog wat later een terrasje in de zon, prima zaterdag.

Morgen het vervolg over de autoverhuurder, te treurig voor woorden... zijn jullie al benieuwd??

TAHUNE AIRWALK

TAHUNE AIRWALK

VRIJDAG 10 APRIL 2009

Vroeg eruit, want we willen nog een mooie tocht maken in het zuiden. De bedoeling is via een B-weggetje naar Huonville en dan door naar Geeveston. Daar kan je 25 km de bush, er zijn veel wandelingen uitgezet, maar de leukste is volgens ons de TAHUNE AIRWALK, je wandelt dan op boomtopnivo een stuk(je) door de bush. We zijn goed en wel op weg, krijgen we een telefoontje (hé, iedereen in Nederland hoort nu toch te slapen?) man van autoverhuurbedrijf. Onze auto moet om 11.00 uur ingeleverd worden... We melden duidelijk dat zeker anderhalve week geleden het reisburo al 4 dagen extra voor ons geboekt heeft, we hebben nergens gelezen dat we vandaag de auto die we nu hebben moeten omruilen! We zijn niet van plan om meteen om te keren en richting vliegveld te gaan.... de vouchers etc. liggen op de hotelkamer.... we rijden dat kleine stukje even terug, lezen de papieren er nog even op na, het reisburo speelt een bandje af dat ze dicht zijn vanwege Goede Vrijdag... We besluiten dat ze nog meer kunnen willen: we gaan ons geplande tochtje maken, we zijn met onze laatste dagen (hier op het eiland dan) bezig. We worden de rest van de dag niet meer gebeld.... Het zou toch al te vreemd zijn om deze auto te moeten omruilen tegen iets gelijkwaardigs, dat zou dan toch ook inhouden voor de andere klant dat de auto die nu voor hem klaarstaat ook gelijkwaardig is? Volgen jullie het allemaal nog? Allemaal niet zo belangrijk, we rijden nu via de snelweg richting Huonville en willen nog een winery bezoeken, de Home Hill Winery, nr. 13 in ons boekje, ze adverteren met alle dagen lunch, morning en afternoon teas enz... maar niks hoor, alles dicht vandaag. Bij het infocentrum in Geeveston vragen we na of we vandaag de lucht in kunnen, en ja hoor, de kaartjes kunnen we ook al kopen. De weg gaat door 't bos, links en rechts allemaal bordjes naar wandelingen e.d. en 25 km verderop is er weer een visitorscentre waar we een stempeltje op onze hand krijgen (waar dan vervolgens niemand meer naar hoeft te kijken). Een bord pompoensoep later, hoeveelheid van één bord was voor twee personen al genoeg geweest, lopen we weer een heleboel trappetjes op naar het begin van de air walk. Het is een stalen constructie van buizen en roosters, kabels etc. en je loopt op zo'n 20 meter boven de grond, 't beweegt en knarst en piept, maar we gaan er maar vanuit dat ze regelmatig de boel nakijken... Er is een vrijdragend stuk waar je 48 meter boven de grond hangt ('t hangt dus niet stil, 't veert gezellig) Wel overal prachtig zicht op de bomen en overal bordjes met uitleg. Gek genoeg heb ik geen last van hoogtevrees, terwijl je toch zo via het rooster waar je op loopt naar beneden kan kijken... Was helemaal de moeite waard! We rijden terug naar Hobart en sluiten af met lekkere sushi bij de Japanner!

** was het autoverhuurbedrijfverhaal al spannend, het wordt nog spannender!

PINGUÏNS - TASMANIAN DEVIL 2

TASMANIAN DEVIL

DINSDAG 7 APRIL 2009

De laatste berichtjes zijn niet helemaal chronologisch, maar om alles precies in de goede volgorde te krijgen, dat heb ik nog niet onder de knie!
Zie hiernaast de pinguïns die we op maandagavond op verschillende plekken aan land zagen komen en die af en toe héél dicht aan ons voorbij kwamen.


We hebben het East Coast Natureworld bezocht, een dierentuin die in de Lonely Planet reisgids staat. Vooral leuk voor kinderen (ook voor ons) je kan er ganzen, kangoeroes etc. met de hand voeren... Ze blijven allemaal rustig liggen, ongeïnteresseerd, totdat ze iemand met een zakje voer zien... (bij de kassa te koop). We gaan eerst naar het Nocturnal gedeelte, we hebben nog geen QUOLLS gezien (katachtig buideldier) als je ze ziet (als kattenliefhebber) wil je d'r meteen eentje.Ze hebben in dit park veel Tasmanian Devils, vandaar nog een foto en een filmpje, vooral de manier waarop ze lopen is totaal anders dan je zou verwachten.

We rijden nog een stukje naar het noorden, naar St. Helens, mooie kustweg en toen we hier vorige week richting Freycinet reden, waren we eigenlijk te moe om er van te genieten. Doen we nu dus volop, heen en terug naar Bicheno.

AKTIVITEITEN OP MAANDAG

BICHENO
DIAMOND ISLAND RESORT
ZONDAG 5 - WOENSDAG 8 APRIL 2009


We zijn er al helemaal aan gewend geraakt om op maandag even de was te doen. We hebben de taakverdeling hier DOWN UNDER ook maar even omgedraaid... Ik zat rustig kaartjes te schrijven terwijl Wim z'n schone shirtje aan het ontkreuken was (tenminste dat probeerde hij)
Het is gelukt, maar na één shirtje heb ik het overgenomen, bang dat ik het hele strijken zou verleren...

We hebben in Bicheno een zgn. SELF CONTAINED APPARTMENT, we kunnen zelf koken, er is een klein kookplaatje, een magnetron en alles aan pannen/borden etc. Ook het ontbijt 'doen' we hier zelf: er staat een broodbakmachine! We kwamen binnen, zondagmorgen redelijk vroeg en het rook al naar versgebakken brood! In de supermarkt hebben we voorraad ingeslagen, vooral tomatensap, fruit, verse eitjes en ander lekkers, zodat we ons voor de komende ontbijtjes geen zorgen hoeven te maken. Trouwens, gekookte eieren worden hier volgens ons niet veel gegeten, bijna nergens vonden we een eierdopje bij de uitzet. Maar Wim, vroeger verkenner geweest, dronk een flesje tomatensap leeg en zette 't eitje op de opening!

MORGEN MEER, HET IS NU BEDTIJD!

We maken 's middags een wandeling over het strand, en wie komen we tegen? De ene (mannelijke helft) van het niet-sprekende stel, en: hij zegt zelfs goodday! Tja, zo zie je maar weer.

















EVEN DE REST VAN DE WEEK DOORNEMEN

We hebben op maandag verder de Freycinet winery bezocht, ze exporteren naar de UK en naar Zweden! 't Aquarium in Bicheno bekeken, heeft z'n hoogtepunt al een tijdje achter de rug.
Kaartjes gekocht voor de pinguïn tour, vanavond om 6.45 en om het helemaal mooi te maken: het is bijna volle maan. We kunnen vanaf ons hotel naar de poort lopen aan het einde van de tuin. Normaal gesproken mogen gasten hier het strand op, alleen niet de uren in de schemering als de pinguïns aan land komen, er is hier nl. een hele kolonie van de little penguin/fairy penguin/blue penguin. Drie namen, allemaal goed voor dezelfde vogel. De kleinste pinguïn, ong. 40 cm en 1 kilo zwaar. Ze hoeven in principe alleen maar aan land te komen om te ruien en om zich voort te planten & voor hun jongen te zorgen (nesten worden uitgegraven. De pinguïns komen 's avonds terug aan land, als de schemering is gevallen. Er staan een heleboel gidsen klaar, en wij dachten nog wel dat we alleen zouden zijn. Er blijkt elk kwartier een bus te komen met wel 20 mensen, goeie handel dus, alleen met Kerst is er geen tour, verder elke avond, en dan hebben ze ong. 2 uur de tijd. Maar het is ontroerend om te zien hoe kleine groepjes pinguïns in de beschutting van de rotsen klaar staan om het strand over te steken als de kust veilig is. De gids schijnt met een zaklamp, je mag foto's maken, maar niet flitsen, dat kan de vogels aan het schrikken maken en het kan hun ogen beschadigen. Maar door het maanlicht is er genoeg te zien. Er zijn drie vaste routes die de vogels kiezen om naar hun nesten te gaan, en soms komen ze vlak langs ons gelopen! (we krijgen steeds instructies wáár we mogen staan en waar ruimte voor de vogels moet zijn. Op de route liggen ook wat getimmerde kisten die ook als nest worden gebruikt, zo zien we twee ruiende pinguïns! De rui duurt 3 weken, en gedurende die tijd kunnen ze niet naar zee. Van te voren eten ze zich wel 2 kilo zwaarder om het vol te kunnen houden. Overal zien we dus groepjes vogels, aan land verzorgen ze ook hun verenpak en elkaars koppetjes, want daar kunnen ze zelf niet bij. Omdat ze zout water drinken, hebben ze speciale klieren bij hun ogen om het zout weer kwijt te raken (zoute tranen). Na afloop een borrel genomen omdat het toch wel erg koud was.

KAMER MET INTERNET

LENNA OF HOBART

WOENSDAG 8 APRIL 2009

Vanmiddag zijn we in Hobart aangekomen, we zijn de komende dagen in een hotel met normaal internet op de kamer, en 't is nog redelijk snel ook! Ik ga maar eens beginnen met een hele serie foto's en onze belevenissen van de afgelopen dagen!

Bij de Meadowbank winery hebben we buiten gegeten, de juf die de bestelling opneemt, komt uit... Limburg! We krijgen niet alleen heerlijke dingen te eten, maar ook de nodige tips voor de komende dagen in Hobart.

Onze laatste dagen logeren we in Lenna of Hobart, mooi oud gebouw, vlakbij de Salamanca Market en het centrum. Met een plattegrondje op zak gaan we op verkenning. Een Japans restaurant is zo gevonden, verder vinden we een antiekzaak waar ze PRINTS AND MAPS verkopen en het uithangbord met de naam Gerard Willems doet wel erg Nederlands aan. Morgen wordt een winkeldagje!

WEINIG TIJD OM TE WEBLOGGEN

ZONDAGSDRUKTE OP HET STRAND


DIAMOND ISLAND RESORT

Het is intussen maandagavond en we hebben alweer zoveel meegemaakt...
De Diamond Retreat in Bicheno, waar we nu zijn, heeft alleen internet in de lounge en het ontbijt verzorgen we zelf. Wim heeft vanmorgen zelf de eitjes weer eens gekookt.
Vanmorgen zijn we bij de Freycinet winery geweest, we hebben een aquarium bezocht (beetje z'n toptijd voorbij) en vanavond zijn we op pinguïn tour geweest.
Wordt morgen weer vervolgd... de lampen gaan hier uit...

GEEN CRUISE...

4WD TOUR MET PAUZE AAN ZEE

FREYCINET LODGE - COLES BAY

Tijdens het ontbijt ALLE voorbereidingen getroffen om niet zeeziek te worden: reispil geslikt, brood geroosterd & in tas gestopt, banaantje mee, kopje koffie extra gedronken tegen de slaperigheid....

Staan we bij de receptie om een pas voor het nationaal park te kopen, we noemen het nummer van onze cabin, 11, zegt de gids aan de andere kant van de balie dat de cruise niet doorgaat vanwege het slechte weer , te veel golfslag in de buurt van de oesterfarm. Niet leuk voor Wim, maar we kunnen een van de komende dagen ook nog mee, ook al zijn we dan in een ander hotel.

Maar we hebben alweer een plan B achter de rug...

VERVOLG

Tja, ik vond het dus niet zo héél erg erg dat het boottochtje niet doorging. (en oesters kunnen we nog genoeg eten, dus dat is ook geen probleem)
We zijn over het strand naar Coles Bay gewandeld, lekker in de wind & zon. Er liggen de mooiste schelpen, maar die mag je niet meenemen. Heeft er mee te maken dat we in een Nationaal Park zijn, de schelpen zijn of bedoeld als woonruimte voor (zee)dieren of ze zijn oooit door Aboriginals gebruikt. We zullen het ongeluk maar niet over ons afroepen! Teruggewandeld in de zon en op het terras koffie gedronken (met een droog sneetje geroosterd brood).
Om half twee gingen we met een gids in een 4WD Jeep (Toyota Landcruiser) het park in. Het was fijn er niet meer mensen meegingen, Wim kon voorin, beter voor zijn heup. Achterin konden 4 mensen aan weerskanten zitten, niet erg comfortabel, we gingen echt off the road. Weer allerlei handig info opgedaan (waar we jullie nu niet mee lastig zullen vallen). Ergens aan een mooi strandje (zaterdagmiddag, warm en zonnig weer, we zijn de enige 3 mensen) wordt er een kopje Kanzu thee gezet door onze gids, met een grote koek erbij. Zeg maar een echte High Tea op een Low Point! Als we achterom kijken, zit er een wallaby vlakbij de auto, die wil het strand voor zich alleen, zelfs als we instappen, blijft ie in de buurt zitten wachten.

NATIONAL AUTOMOBILE MUSEUM OF TASMANIA IN LAUNCESTON

LAUNCESTON - FREYCINET LODGE

We zijn vanmorgen eerst naar het nationale automobiel museum van Tasmanië gegaan, dat was natuurlijk een must! Ze hebben een website, http://www.namt.com.au/ Vreselijk aardige mensen, ik moet eigenlijk zeggen, mannen, want veel vrouwen liepen er niet rond. Leuk museum, leuke gesprekken. De route verder verliep via Scottsdale, St. Helens, aan de kust en toen naar benenden naar Freycinert, een schiereiland aan de oostkust. De lodge ligt in een Nationaal Park (je hebt een pas nodig, maar voor vandaag kwamen we daar mooi mee weg, de rangers waren al naar huis, morgen bij de receptie ééntje kopen...) Ook hier is er maar in een ruimte internet, we hebben een kaartje voor $10,00 gekocht en daar kunnen we een uurtje voor internetten, dus ik houd het berichtje kort. Ook hier kan je allerlei aktiviteiten boeken. We gaan er weer voor!
Morgen om 11 uur: de OYSTER BAY CRUISE, jawel, alweer op 'n boot, maar ja, ik kan het Wim toch niet aandoen om niet mee te gaan.... we varen naar een oyster farm, je mag (geloof ik) zelf oesters plukken en daarna tijdens een picknick met een glaasje wijn erbij opeten.... (zal een reispilletje nemen vóór we gaan)
's Middags gaan we mee op een tour door het nationaal park, met gids en 4WD auto, dus de zaterdag krijgen we wel om! Morgen meer!

LEVEN IN DE BROUWERIJ

DONDERDAG 2 APRIL 2009/NAMIDDAG

In Launceston is ook de brouwerij van BOAG, een van de twee bieren die op Tasmanië gebrouwen worden (het andere bier is Cascade). Tja, dan kom je uit Groenlo waar de Grolsch bierbrouwerij stond.... Noblesse oblige, daar zullen we het maar op houden, maar na de lunch gingen we voor een rondleiding naar BOAG'S CENTRE FOR BEER LOVERS. Veiligheidshesjes, en -brillen en hé, wie hebben we daar??? Weer hetzelfde zwijgzame stel dat we nog kennen van gisteren tijdens het ontbijt enzo... De groep voor de rondleiding is klein, we zijn maar met z'n zevenen. Ze zwijgen nog steeds, niks goeiedag of zo, wij werken stilletjes de slappe-lach-aanval weg. We denken ze de komende dagen nog wel vaker te zien, wordt zeker vervolgd denken we. De fabriek bekeken en daarna 4 verschillende bieren geproefd, alles met tekst en uitleg. Ik heb wel alles geproefd, maar Wim heeft wel mijn glas steeds leeggedronken... Weer een welbestede dag, enne, tussendoor hebben we ook nog zelfstandig een stadswandeling gedaan. Veel mooie gebouwen in Empire en Jugendstil, en zoals Wim het graag ziet: mooi in de verf.

Nog even kort iets over onze hotelkamer; we vonden 't al niet echt belangrijk dat we, opnieuw, een hele keukenunit hadden, kookplaat, magnetron, afwasmachine, pannen- en messenset enz. Een goed bed, warm water uit de kraan en wireless internet, da's méér dan voldoende voor ons eenvoudige reizigers.... Bleek er achter een schuifdeur ook nog een wasmachine en droger te staan. Daar kwamen we dus vanavond pas achter, lekker handig hé?

PLAN B!

DONDERDAG 2 APRIL 2009

Al een paar dagen zijn we bezig om PLAN B uit te voeren. We zijn nu al een week of 7 van huis en we vinden het de hoogste tijd voor een bezoek aan de KAPPER! Maar tot nu toe viel het nog niet mee om A.: een plaats met een kapperszaak te vinden, die dan B.: nog open was en C: meteen tijd voor ons had.

Maar we hadden al zo'n voorgevoel dat het hier zou lukken. Tijdens onze stadswandeling gisteren door het centrum (op zoek naar een verdwenen restaurant) hadden we toch al snel een stuk of 10 kappers gespot (Launceston is na Hobart de grootste stad hier, misschien dat het daardoor komt). Rond 11 uur liepen we binnen bij ALBERTO'S (uitgekozen omdat de naam ons zo vertrouwd in de oren klonk). We konden direkt gaan zitten! Je snapt niet hóe we het zo konden treffen: een Italiaanse kapper nog wel, stijlgarantie en alles natuurlijk! Wim mocht eerst, hij is de oudste. Mij werd af en toe gevraagd of 't korter moest enzo, alsof ik daar verstand van heb... Ondertussen werden de levens- en vakantieverhalen uitgewisseld, onze kapper is b.v. in 1961 vanuit Italië naar hier gekomen (hij was nu 66). Wim werd keurig geknipt, ik mocht in de stoel, alle droge uiteinden gingen eraf, en ik kreeg de vermaning dat ik wat meer GENTLE voor m'n haren moest zijn als ik ze opstak... (de centimeters uitgroei hebben we nog maar even gelaten voor wat het is, er komen nog meer kappers). Helemaal happy en $50,-- lichter weer naar buiten! We kunnen weer mooi voor de dag komen.

ONDERWEG NAAR LAUNCESTON

POSTKANTOOR IN LAUNCESTON

WOENSDAG 1 APRIL 2009

We rijden via Sheffield, Mole Creek, Deloraine naar Launceston. Het ene plaatsje is nog leuker dan het andere, af en toe een soort van Wild West gevoel. Zonder navigatie vergissingen in één keer naar het Peppers Seaport Hotel gereden. In de Lonely Planet reisgids hebben we gelezen over een Japans restaurant. Wim laat BELLEN EN RESERVEREN én op een plattegrondje de looproute intekenen. Dat kan dus daarna nog helemaal niet goed gaan... We lopen wel drie rondjes over York Square, maar nee, op de plek waar het X staat is geen Japans sushi restaurant! We vragen, en worden een andere straat ingestuurd, daar is een J. restaurant, maar de naam is anders (we hebben naam en telefoonnummer niet meegenomen, maar deze naam herkennen we niet) Er is ook niet voor ons gereserveerd. De (Japanse) kok legt uit dat het restaurant dat wij bedoelen een maand geleden gesloten is en dat er nu een Vietnamees restaurant is. We mogen bij hem eten, maar hij heeft liever dat we eerst zelf nog een keer gaan kijken. Wij weer heen en weer naar het bewuste plein en weer terug omdat we sushi willen eten. Zo blijft onze conditie wel goed op peil. We vermoeden dat het telefoonnummer gewoon overgenomen is door de nieuwe uitbater....

CRADLE MOUNTAIN LODGE - LAUNCESTON

ONTMOETINGEN EN ZO...

Soms vallen de kleinste dingen je op: bij het ontbijt krijg je je plaatsen aangewezen, wij groeten altijd iedereen die maar een beetje in de buurt zit ('altijd vriendelijk blijven', is Wim's motto).
Vanmorgen nemen we plaats naast een stel (man & vrouw) die stug hun eitjes wegwerken, de tas vol met brood, beleg, fruit e.d. stoppen en dan zonder ook maar iets te zeggen de eetzaal verlaten. Tja, slecht geslapen, ochtendhumeurtje, kan van alles zijn, denk je.

Vlakbij het hotel is het Tasmanian Devil Centre, een opvang/fok/educatief centrum, dus daar willen we nog wel even naar toe, want de kans om een Tasmanian Devil in het wild tegen te komen is erg klein. Video, tekst en uitleg door jongen met voldoende kennis, en hij haalt een jonge Tasmanian Devil van een maand of 10 op, zodat we hem van dichtbij kunnen zien. We mogen zelfs zijn vacht voelen! Onder de TD's heerst een vorm van kanker, DFTD (Devil Facial Tumour Disease), deze vorm van kanker heeft meer dan 75% van de in het wild levende populatie getroffen. De kanker is overdraagbaar omdat er veel inteelt is. Omdat ze in het wild onderling veel vechten, worden kankercellen via bloed en weefsel overgebracht, en niet meer als lichaamsvreemd herkend. Ze proberen op verschillende plaatsen in Tasmanië gezonde dieren te fokken en die t.z.t. uit te zetten. Een besmette moeder kan b.v. nog gezonde jongen krijgen. De levensduur van de TD is zo'n 4 tot 5 jaar, in gevangenschap misschien iets langer. Het is hier niet anders als elders:
THE SURVIVAL OF THE FITTEST. Mooi project dus, en voor ons heel leerzaam.
Maar, wie zitten er ook? Juist het ontbijt-stel, nog steeds zonder geluid!

We willen het Cradle Mountain Chateau ook nog even bekijken. We vragen aan een dame die de ruiten doet of ze al open zijn voor koffie. Ze gaat iemand halen en even later hebben we een heerlijke cappuchino en tomatensap. De (eerste) dame komt terug en vraagt (in het Engels) waar we vandaan komen. Na ons antwoord, gaat zij ook over op Nederlands! Haar ouders kwamen vanuit Nederland, Borne, naar Australië en zij is altijd Nederlands blijven spreken en ze belt nog elke maand met haar oma die in een bejaardenhuis in Almelo woont! Ze spreekt Nederlands met een licht Twents accent, maar zo goed, en dat voor iemand die hier geboren is. Leuke ontmoeting en nog leuker gesprek!

WANDELDAGJE IN DE BERGEN

MAMA WOMBAT & BABY

LUXE PICKNICK!


'

Omdat het weer er goed uitziet, parkeren we de auto bij het Transit Centre en kopen een pas voor het nationaal park en kaartjes voor de shuttle bus. Wim schaft zich nog snel een nieuw regenjack aan (klein & opvouwbaar). De eerste stop is bij het Visitor's Centre, daar moeten alle wandelaars zich inschrijven, kenteken van de auto/telefoonnummer en welke wandeling je gaat maken. Zou je verdwijnen, dan weten ze waar ze kunnen beginnen met zoeken. We hebben een dagrugzakje mee en het doel is Dove Lake, 8 km verderop (bergop). Het pad is voor een deel boardwalk, plankier met gaas erover, trappen etc. en het is goed begaanbaar. Vooral heel weinig andere lopers. Af en toe een beetje zon, al is de lucht achter ons wel dreigend (niet te vaak achterom kijken). Als je 't niet meer ziet zitten, kan je op drie plaatsen de bus pakken. Halverwege stoppen we voor een picknick, brood mee uit het hotel en we hebben nog blikjes heerlijke patdan is meteen de rugzak wat lichter, de meeste hoogtemeters zitten nl. in het laatste deel. We zien een baby wombat met z'n moeder (die niet op of om kijkt), een stukje verderop de eerste slang! Groen van kleur, dus dat zal wel ok zijn, helaas is ze te snel om er een foto van te maken. Als je wandelaars tegenkomt, is de standaard vraag: are you enjoying the hike? Wim vertelt meestal meteen dat z'n nieuwe heup 't goed doet....vertelt een tegemoetkomer dat-ie een nieuwe knie heeft! 't Is niet zo vanzelfsprekend om hier te lopen/klimmen, dat beseffen we steeds weer. Lilla Lake en Dove Lake liggen onder een dreigende hemel, er staat net een shuttle bus klaar, dus kunnen we meteen mee naar beneden, we zitten nog niet of het begint te miezeren. Goede timing! Even lekker onspannen in de jacuzzi (we hebben een luxe cabin) en na zoveel inspanning in de buitenlucht, doen we het diner alle eer aan. (de rest van de avond en nacht heeft het hier gestort!)