ONTMOETINGEN EN ZO...
Soms vallen de kleinste dingen je op: bij het ontbijt krijg je je plaatsen aangewezen, wij groeten altijd iedereen die maar een beetje in de buurt zit ('altijd vriendelijk blijven', is Wim's motto).
Vanmorgen nemen we plaats naast een stel (man & vrouw) die stug hun eitjes wegwerken, de tas vol met brood, beleg, fruit e.d. stoppen en dan zonder ook maar iets te zeggen de eetzaal verlaten. Tja, slecht geslapen, ochtendhumeurtje, kan van alles zijn, denk je.
Vlakbij het hotel is het Tasmanian Devil Centre, een opvang/fok/educatief centrum, dus daar willen we nog wel even naar toe, want de kans om een Tasmanian Devil in het wild tegen te komen is erg klein. Video, tekst en uitleg door jongen met voldoende kennis, en hij haalt een jonge Tasmanian Devil van een maand of 10 op, zodat we hem van dichtbij kunnen zien. We mogen zelfs zijn vacht voelen! Onder de TD's heerst een vorm van kanker, DFTD (Devil Facial Tumour Disease), deze vorm van kanker heeft meer dan 75% van de in het wild levende populatie getroffen. De kanker is overdraagbaar omdat er veel inteelt is. Omdat ze in het wild onderling veel vechten, worden kankercellen via bloed en weefsel overgebracht, en niet meer als lichaamsvreemd herkend. Ze proberen op verschillende plaatsen in Tasmanië gezonde dieren te fokken en die t.z.t. uit te zetten. Een besmette moeder kan b.v. nog gezonde jongen krijgen. De levensduur van de TD is zo'n 4 tot 5 jaar, in gevangenschap misschien iets langer. Het is hier niet anders als elders:
THE SURVIVAL OF THE FITTEST. Mooi project dus, en voor ons heel leerzaam.
Maar, wie zitten er ook? Juist het ontbijt-stel, nog steeds zonder geluid!
We willen het Cradle Mountain Chateau ook nog even bekijken. We vragen aan een dame die de ruiten doet of ze al open zijn voor koffie. Ze gaat iemand halen en even later hebben we een heerlijke cappuchino en tomatensap. De (eerste) dame komt terug en vraagt (in het Engels) waar we vandaan komen. Na ons antwoord, gaat zij ook over op Nederlands! Haar ouders kwamen vanuit Nederland, Borne, naar Australië en zij is altijd Nederlands blijven spreken en ze belt nog elke maand met haar oma die in een bejaardenhuis in Almelo woont! Ze spreekt Nederlands met een licht Twents accent, maar zo goed, en dat voor iemand die hier geboren is. Leuke ontmoeting en nog leuker gesprek!
donderdag 2 april 2009
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

Geen opmerkingen:
Een reactie posten